Sjetva u svemiru

Tragovi i planovi vanzemaljskih inteligentnih bića

Vuk Stefanović KaradžićCrna Gora i Boka KotorskaNolit - Beograd1972reprint*Delo „Crna Gora i Boka Kotorska“ Vuka Stefanovića Karadžića objavljeno je 1972. godine u Beogradu u izdanju izdavačke kuće Nolit, kao deo sabranih dela Vuka Stefanovića Karadžića (kolo u 10 knjiga). Osnovne informacije o izdanju: • Autor: Vuk Stefanović Karadžić• Naslov: Crna Gora i Boka Kotorska• Izdavač: Nolit, Beograd• Godina izdanja: 1972• Oprema i format: Tvrdi povez, prošiveno, format oko 24 x 16 cm, obim oko 217–218 stranica.• Kontekst dela: Knjiga sadrži Vukov opis Crne Gore i Boke Kotorske baziran na podacima i putovanjima iz 1834–1835. godine, uključujući i materijale koji su prvobitno delom izlazili na nemačkom jeziku (Montenegro und die Montenegriner, Štutgart 1837) ili u „Kovčežiću“ (Beč, 1849)

Crna Gora i Boka Kotorska

Vuk Stefanović Karadžić
Crna Gora i Boka Kotorska
Nolit - Beograd
1972
reprint
*
Delo „Crna Gora i Boka Kotorska“ Vuka Stefanovića Karadžića objavljeno je 1972. godine u Beogradu u izdanju izdavačke kuće Nolit, kao deo sabranih dela Vuka Stefanovića Karadžića (kolo u 10 knjiga).

Osnovne informacije o izdanju:

• Autor: Vuk Stefanović Karadžić
• Naslov: Crna Gora i Boka Kotorska
• Izdavač: Nolit, Beograd
• Godina izdanja: 1972
• Oprema i format: Tvrdi povez, prošiveno, format oko 24 x 16 cm, obim oko 217–218 stranica.
• Kontekst dela: Knjiga sadrži Vukov opis Crne Gore i Boke Kotorske baziran na podacima i putovanjima iz 1834–1835. godine, uključujući i materijale koji su prvobitno delom izlazili na nemačkom jeziku (Montenegro und die Montenegriner, Štutgart 1837) ili u „Kovčežiću“ (Beč, 1849)


Vuk Stefanović Karadžić
Crna Gora i Boka Kotorska
Nolit - Beograd
1972


ANCIENT RUINS and ARCHAEOLOGYSprague de Camp and Catherine de CampDREVNE RUŠEVINE I ARHEOLOGIJASprejg de Kamp i Katarina de Kamp*„Drevne ruševine i arheologija“ je naučna knjiga iz 1964. godine autora L. Sprejga de Kampa i Ketrin Kruk de Kamp, jedno od njihovih najpopularnijih dela. Prvi put je objavljena u tvrdom povezu od strane izdavačke kuće Dabldej 1964. godine, a ponovo je štampana pod istim naslovom od strane Barns i Nobl Buks 1992. godine. Prvo britansko izdanje u mekom povezu objavila je izdavačka kuća Fontana 1972. godine pod naslovom „Citadele misterije“, što je bio originalni radni naslov porodice de Kamp; ovaj naslov je zadržano i u prvom američkom izdanju u mekom povezu, koje je objavila izdavačka kuća Balantajn Buks u aprilu 1973. godine i ponovo štampano u februaru 1974. godine. Pojavili su se i prevodi na francuski, nemački i portugalski jezik. Delovi dela su se prethodno pojavljivali kao članci u časopisima „Zapanjujuća naučna fantastika“, „Sudbina“, „Granice“, „Časopis prirodne istorije“, „Drugi svetovi naučne priče“, „Kvarterli naučne fantastike“ i „Putešestvija“.Delo je vodič kroz dvanaest poznatijih ruševina naroda iz drevnih vremena širom sveta, spekulacije o njihovim sudbinama i modernu fantastičnu literaturu inspirisanu njima. Istraživana mesta uključuju Tartesos, piramide u Gizi, Stounhendž, Troju, Marib, Veliki Zimbabve, Tintagel, Angkor, majanski grad Tikal, grad Inka Maču Pikču, Nan Matol i Moai na Rapa Nuiju.Fransis D. Lejzenbi je u časopisu „Bibliotečki žurnal“ nazvao knjigu „veoma pismenim delom“ čiji „fascinantni“ izveštaji „nisu samo još jedno prepričavanje: dodat je neobičan materijal, i to u veoma čitljivoj prozi, sa duhovitim i humorističkim komentarima svuda. ... Mape su veoma korisne; bibliografija je sveobuhvatna; a beleške – mirabile dictu! – su značajne (što nije uvek slučaj u knjigama ove prirode). „Drevne ruševine i arheologija“ trebalo bi da se dopadnu širokoj klijenteli, jer je to popularizacija u svom najboljem izdanju. Preporučuje se za svaku biblioteku. Edvard B. Garsajd u časopisu „Njujork tajms“ naziva knjigu „divnim štivom“, „odličnom popularizacijom, napisanom sa velikim žarom, ali zasnovanom na čvrstim činjenicama“. On je smatra „sasvim drugačijom od onoga što bi njen prilično formalni naslov mogao da navede na očekivanje. De Kampovi govore o ... poznatim ruševinama na takav način da se mogu posmatrati ... kako izlaze ... iz magle romantike i legende u sigurnije svetlo moderne arheologije“. Igrajući se folklorom i fantazijom protiv arheoloških činjenica, oni humanizuju svoje inače strane starine, dok nam istovremeno pružaju prijatan osećaj učešća u postepenom otkrivanju njihove prave istorije i značenja od strane arheologije.“ Orvil Preskot, pišući za iste novine, navodi da „življi uvod u ove ruševine i misterije nije mogao biti pronađen“. „De Kampovi kao tim pišu sa istim laganim žarom koji je dodao ukus mnogim ranijim knjigama gospodina de Kampa. / Svih 12 poglavlja u „Drevnim ruinama i arheologiji“ su informativna i zabavna. A mnoga od njih su neobična zbog prezrivog uživanja sa kojim de Kampovi ruše apsurdne teorije, fantastične fantazije i luda proročanstva kultista i prevaranata.“ On ih smatra „stručnjacima u sažimanju arheoloških, antropoloških i istorijskih činjenica“. I imaju dovoljno pameti da često priznaju da je mnogo toga što bismo želeli da znamo još uvek nepoznato.“ On dovodi u pitanje relevantnost poglavlja koja razotkrivaju legende o Atlantidi i kralju Arturu, ali smatra da je glavni problem knjige to što je „toliko toga nedavno napisano o piramidama, Troji i Mikeni da je svako koga je privukla ova knjiga verovatno pročitao druge sposobne izveštaje o njima.“ Ipak, zaključuje da bi „svako ko nikada nije čitao o ovim stvarima trebalo da smatra [knjigu] živo zabavnom.“ Fric Lajber, recenzirajući američko izdanje u mekom povezu u časopisu „Fantastik“, naziva ga „prelepo zadovoljavajućom knjigom o svim onim 'izgubljenim civilizacijama' koje su za mene bile vrhunski simboli misterije kada sam bio dete, a neke od njih su tek bile otkrivane... kako ih je danas posetiti, razne lude i uglednije teorije o njima, [i] fantastične upotrebe kojima su upotrebljene.“

ANCIENT RUINS and ARCHAEOLOGY

ANCIENT RUINS and ARCHAEOLOGY
Sprague de Camp and Catherine de Camp
DREVNE RUŠEVINE I ARHEOLOGIJA
Sprejg de Kamp i Katarina de Kamp
*
„Drevne ruševine i arheologija“ je naučna knjiga iz 1964. godine autora L. Sprejga de Kampa i Ketrin Kruk de Kamp, jedno od njihovih najpopularnijih dela. Prvi put je objavljena u tvrdom povezu od strane izdavačke kuće Dabldej 1964. godine, a ponovo je štampana pod istim naslovom od strane Barns i Nobl Buks 1992. godine. Prvo britansko izdanje u mekom povezu objavila je izdavačka kuća Fontana 1972. godine pod naslovom „Citadele misterije“, što je bio originalni radni naslov porodice de Kamp; ovaj naslov je zadržano i u prvom američkom izdanju u mekom povezu, koje je objavila izdavačka kuća Balantajn Buks u aprilu 1973. godine i ponovo štampano u februaru 1974. godine. Pojavili su se i prevodi na francuski, nemački i portugalski jezik. Delovi dela su se prethodno pojavljivali kao članci u časopisima „Zapanjujuća naučna fantastika“, „Sudbina“, „Granice“, „Časopis prirodne istorije“, „Drugi svetovi naučne priče“, „Kvarterli naučne fantastike“ i „Putešestvija“.
Delo je vodič kroz dvanaest poznatijih ruševina naroda iz drevnih vremena širom sveta, spekulacije o njihovim sudbinama i modernu fantastičnu literaturu inspirisanu njima. Istraživana mesta uključuju Tartesos, piramide u Gizi, Stounhendž, Troju, Marib, Veliki Zimbabve, Tintagel, Angkor, majanski grad Tikal, grad Inka Maču Pikču, Nan Matol i Moai na Rapa Nuiju.
Fransis D. Lejzenbi je u časopisu „Bibliotečki žurnal“ nazvao knjigu „veoma pismenim delom“ čiji „fascinantni“ izveštaji „nisu samo još jedno prepričavanje: dodat je neobičan materijal, i to u veoma čitljivoj prozi, sa duhovitim i humorističkim komentarima svuda. ... Mape su veoma korisne; bibliografija je sveobuhvatna; a beleške – mirabile dictu! – su značajne (što nije uvek slučaj u knjigama ove prirode). „Drevne ruševine i arheologija“ trebalo bi da se dopadnu širokoj klijenteli, jer je to popularizacija u svom najboljem izdanju. Preporučuje se za svaku biblioteku.

Edvard B. Garsajd u časopisu „Njujork tajms“ naziva knjigu „divnim štivom“, „odličnom popularizacijom, napisanom sa velikim žarom, ali zasnovanom na čvrstim činjenicama“. On je smatra „sasvim drugačijom od onoga što bi njen prilično formalni naslov mogao da navede na očekivanje. De Kampovi govore o ... poznatim ruševinama na takav način da se mogu posmatrati ... kako izlaze ... iz magle romantike i legende u sigurnije svetlo moderne arheologije“. Igrajući se folklorom i fantazijom protiv arheoloških činjenica, oni humanizuju svoje inače strane starine, dok nam istovremeno pružaju prijatan osećaj učešća u postepenom otkrivanju njihove prave istorije i značenja od strane arheologije.“

Orvil Preskot, pišući za iste novine, navodi da „življi uvod u ove ruševine i misterije nije mogao biti pronađen“. „De Kampovi kao tim pišu sa istim laganim žarom koji je dodao ukus mnogim ranijim knjigama gospodina de Kampa. / Svih 12 poglavlja u „Drevnim ruinama i arheologiji“ su informativna i zabavna. A mnoga od njih su neobična zbog prezrivog uživanja sa kojim de Kampovi ruše apsurdne teorije, fantastične fantazije i luda proročanstva kultista i prevaranata.“ On ih smatra „stručnjacima u sažimanju arheoloških, antropoloških i istorijskih činjenica“. I imaju dovoljno pameti da često priznaju da je mnogo toga što bismo želeli da znamo još uvek nepoznato.“ On dovodi u pitanje relevantnost poglavlja koja razotkrivaju legende o Atlantidi i kralju Arturu, ali smatra da je glavni problem knjige to što je „toliko toga nedavno napisano o piramidama, Troji i Mikeni da je svako koga je privukla ova knjiga verovatno pročitao druge sposobne izveštaje o njima.“ Ipak, zaključuje da bi „svako ko nikada nije čitao o ovim stvarima trebalo da smatra [knjigu] živo zabavnom.“

Fric Lajber, recenzirajući američko izdanje u mekom povezu u časopisu „Fantastik“, naziva ga „prelepo zadovoljavajućom knjigom o svim onim 'izgubljenim civilizacijama' koje su za mene bile vrhunski simboli misterije kada sam bio dete, a neke od njih su tek bile otkrivane... kako ih je danas posetiti, razne lude i uglednije teorije o njima, [i] fantastične upotrebe kojima su upotrebljene.“


ANCIENT RUINS and ARCHAEOLOGY
Sprague de Camp and Catherine de Camp
DREVNE RUŠEVINE I ARHEOLOGIJA
Sprejg de Kamp i Katarina de Kamp

Igor ĐurićVreme zlih pastrmki''Vreme zlih pastrmki'' je roman koji govori o jednoj metohijskoj porodici koja je svoj vrhunac doživela u vreme turske vladavine, iako je bila srpska i hrišćanska porodica, i koja je najveću ekonomsku i političku moć posedovala početkom dvadesetog veka do Balkanskih ratova. Ta porodica je početkom prošlog veka bila deo ozbiljne prepiske između članova srpske vlade, konzula, naših i stranih, te turskih zvaničnika, povodom lokalnog rata koji su vodili sa drugom srpskom porodicom.Ta i druge porodice iz toga kraja su gradile kamene tvrđave, kule, koje su odolevale vremenu i ljudima, i nastavljaju da odolevaju, čim se knjige o njima pišu i slike o njima stvaraju. Građevine, pogotovu crkve, te groblja bilo u sećanju, ili u knjigama ili na platnima - jesu poslednji dokaz nečijeg postojanja: negde.*Iz Vikipedije:Igor Đurić (Istok, 26. januar 1968) srpski je pisac.Bibliografija„Nedovršene pesme“, zbirka pesama, Istok, Omladinski savet (1997)„Neki drugi Nemci“, Hvosno broj 43 (2005)„Gde su leševi?“, Hvosno broj 44 (2005)„Kad riče bradavičasto prase“„“, Hvosno broj 46 (2005)„Kolona“, roman, Dom kulture Sveti Sava, Istok (2005)Koscenarista za dokumentarni film „Ostala je reč“;„Pravi film je bajka“, Hvosno broj 51 (2006)„Plače li ona loza“, Hvosno broj 52 (2007)„Raseljenik“, roman, internet izdanje (2004)[1]„Srpska usplahirenost“, Hvosno broj 53, (2007)„Istočke priče“, zbirka priča, UG Izvor-Istok (2009)„Jedna godina u Njujorku“, putopis, internet izdanje„Četiri priče“, priče„Moj Istok ispod Mokre Gore“, Hvosno broj 61 (2009)„Metohija i Kosovo“, zbirka eseja, JRJ, Zemun 2010;„Istočki esesovac“, Hvosno broj 64, 2010;„Ras“, zbornik za preporod raške oblasti (2010)„Sunčan dan“, Zbornik Svetlost kresiva, Žitište (2010)„Zamalo prvi put“, Zbirka kratkih priča, Alma, Beograd (2011)Prikaz knjige Ćele kula, Antonio Evanđelista, Lestve broj 2 (2012)„Klinički život“, roman, Stara knjiga (2012)„Odricanje od Srbije“, Lestve broj 3 (2012)„Strah“, Lestve broj 4 (2012)„Istočke priče“, Sentimentalna istorija jedne varoši, Sveti Sava, Kosovska Mitrovica (2013)„Ljudi moji“, zbirka pesama o palanačkim karakterima, Stara knjiga (2013)"Stvarno se (samo) prvi put", Najbolje kratke priče, ALMA, Beograd, (2014)"Iz Istočkih priča", Lestve broj 9 (2015)"Svi su mučeni pa ubijeni", Časopis Nezaborav, broj 5, avgust (2015)Roman „Vreme zlih pastrmki - porodična istorija potomaka kuće od kamena - porodična basna”, Lestve, Kosovska Mitrovica, (2016)Roman „Deveti krug Svetog kralja – Izopačeno vreme velike devetke”, roman, Kapija, Lazarevac, (2017)"Logor Dečani 1947-1952", Lestve, broj 15, 2020;„Dnevnik knjigovođe: završni račun”, roman, Lestve, Kosovska Mitrovica, (2021);„Doktor Vladimir Sergejevič Čistov u Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca/Jugoslaviji”, (Igor Đurić i Momir Ninković), Zbornik naučnih radova „Ruska emigracija na Balkanu”, Institut nacionalne istorije Moskovskog univerziteta Lomonosov, (2022)

Vreme zlih pastrmki

Igor Đurić
Vreme zlih pastrmki
''Vreme zlih pastrmki'' je roman koji govori o jednoj metohijskoj porodici koja je svoj vrhunac doživela u vreme turske vladavine, iako je bila srpska i hrišćanska porodica, i koja je najveću ekonomsku i političku moć posedovala početkom dvadesetog veka do Balkanskih ratova. Ta porodica je početkom prošlog veka bila deo ozbiljne prepiske između članova srpske vlade, konzula, naših i stranih, te turskih zvaničnika, povodom lokalnog rata koji su vodili sa drugom srpskom porodicom.
Ta i druge porodice iz toga kraja su gradile kamene tvrđave, kule, koje su odolevale vremenu i ljudima, i nastavljaju da odolevaju, čim se knjige o njima pišu i slike o njima stvaraju. Građevine, pogotovu crkve, te groblja bilo u sećanju, ili u knjigama ili na platnima - jesu poslednji dokaz nečijeg postojanja: negde.
*
Iz Vikipedije:
Igor Đurić (Istok, 26. januar 1968) srpski je pisac.
Bibliografija
„Nedovršene pesme“, zbirka pesama, Istok, Omladinski savet (1997)
„Neki drugi Nemci“, Hvosno broj 43 (2005)
„Gde su leševi?“, Hvosno broj 44 (2005)
„Kad riče bradavičasto prase“„“, Hvosno broj 46 (2005)
„Kolona“, roman, Dom kulture Sveti Sava, Istok (2005)
Koscenarista za dokumentarni film „Ostala je reč“;
„Pravi film je bajka“, Hvosno broj 51 (2006)
„Plače li ona loza“, Hvosno broj 52 (2007)
„Raseljenik“, roman, internet izdanje (2004)[1]
„Srpska usplahirenost“, Hvosno broj 53, (2007)
„Istočke priče“, zbirka priča, UG Izvor-Istok (2009)
„Jedna godina u Njujorku“, putopis, internet izdanje
„Četiri priče“, priče
„Moj Istok ispod Mokre Gore“, Hvosno broj 61 (2009)
„Metohija i Kosovo“, zbirka eseja, JRJ, Zemun 2010;
„Istočki esesovac“, Hvosno broj 64, 2010;
„Ras“, zbornik za preporod raške oblasti (2010)
„Sunčan dan“, Zbornik Svetlost kresiva, Žitište (2010)
„Zamalo prvi put“, Zbirka kratkih priča, Alma, Beograd (2011)
Prikaz knjige Ćele kula, Antonio Evanđelista, Lestve broj 2 (2012)
„Klinički život“, roman, Stara knjiga (2012)
„Odricanje od Srbije“, Lestve broj 3 (2012)
„Strah“, Lestve broj 4 (2012)
„Istočke priče“, Sentimentalna istorija jedne varoši, Sveti Sava, Kosovska Mitrovica (2013)
„Ljudi moji“, zbirka pesama o palanačkim karakterima, Stara knjiga (2013)
"Stvarno se (samo) prvi put", Najbolje kratke priče, ALMA, Beograd, (2014)
"Iz Istočkih priča", Lestve broj 9 (2015)
"Svi su mučeni pa ubijeni", Časopis Nezaborav, broj 5, avgust (2015)
Roman „Vreme zlih pastrmki - porodična istorija potomaka kuće od kamena - porodična basna”, Lestve, Kosovska Mitrovica, (2016)
Roman „Deveti krug Svetog kralja – Izopačeno vreme velike devetke”, roman, Kapija, Lazarevac, (2017)
"Logor Dečani 1947-1952", Lestve, broj 15, 2020;
„Dnevnik knjigovođe: završni račun”, roman, Lestve, Kosovska Mitrovica, (2021);
„Doktor Vladimir Sergejevič Čistov u Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca/Jugoslaviji”, (Igor Đurić i Momir Ninković), Zbornik naučnih radova „Ruska emigracija na Balkanu”, Institut nacionalne istorije Moskovskog univerziteta Lomonosov, (2022)


VREME ZLIH PASTRMKI, knjiga predaka i potomaka kuće od kamena, porodična basna porodica Đurić Istok Metohija Kosovo Istok
Igor Đurić

Frenk HerbertDeca Arakisa I-IIPeščana planetaFrenk Herbert (engl. Franklin Patrick Herbert; Takoma, 8. oktobar 1920 — Medison, 11. februar 1986) je američki pisac naučne fantastike.Herbert je najviše poznat po svom romanu Dina (1965), koji se smatra jednim od najboljih romana naučne fantastike ikada napisanih[traži se izvor]. Radnja je smeštena na pustinjsku planetu Arakis, koja je postojbina džinovskih crva i jedini izvor najtraženije droge u celom Univerzumu, začina melanža. Ova epska avantura je osvojila obe najznačajnije američke nagrade za stvaralaštvo iz oblasti naučne fantastike, „Hugo” i „Nebula”, i dobila kultni status među čitaocima naučne fantastike. Prema ovom romanu je 1984. američki režiser Dejvid Linč snimio istoimeni film.[1]Ogromna popularnost knjige dovela je do pet nastavaka: Mesija Dine (1969), Deca Dine (1976), Božanski car Dine (1981), Jeretici Dine (1984) i Kapitol Dina (1985).Pored ovih, Herbert je autor i mnogih drugih romana koji su ostali u senci serijala o Dini: Helstromova košnica, Odredište: ništavilo, Hajzenbergove oči, Eksperiment „Dosadi”, Incident „Isus”, Efekat „Lazar”...U svojim pričama Herbert se često doticao velikih kulturoloških dešavanja i onih iz čovekove okoline.

Deca Arakisa I-II

Frenk Herbert
Deca Arakisa I-II
Peščana planeta
Frenk Herbert (engl. Franklin Patrick Herbert; Takoma, 8. oktobar 1920 — Medison, 11. februar 1986) je američki pisac naučne fantastike.
Herbert je najviše poznat po svom romanu Dina (1965), koji se smatra jednim od najboljih romana naučne fantastike ikada napisanih[traži se izvor]. Radnja je smeštena na pustinjsku planetu Arakis, koja je postojbina džinovskih crva i jedini izvor najtraženije droge u celom Univerzumu, začina melanža. Ova epska avantura je osvojila obe najznačajnije američke nagrade za stvaralaštvo iz oblasti naučne fantastike, „Hugo” i „Nebula”, i dobila kultni status među čitaocima naučne fantastike. Prema ovom romanu je 1984. američki režiser Dejvid Linč snimio istoimeni film.[1]
Ogromna popularnost knjige dovela je do pet nastavaka: Mesija Dine (1969), Deca Dine (1976), Božanski car Dine (1981), Jeretici Dine (1984) i Kapitol Dina (1985).
Pored ovih, Herbert je autor i mnogih drugih romana koji su ostali u senci serijala o Dini: Helstromova košnica, Odredište: ništavilo, Hajzenbergove oči, Eksperiment „Dosadi”, Incident „Isus”, Efekat „Lazar”...
U svojim pričama Herbert se često doticao velikih kulturoloških dešavanja i onih iz čovekove okoline.


Frenk Herbert
Deca Arakisa I-II
Peščana planeta


Branislav GlumacZagrepčanka*Roman Zagrepčanka objavljen je davne 1974. i od tada je doživio čak 12 izdanja. Vrlo brzo stekao je status kultnog romana koji je obilježio jedno vrijeme, ali to je roman koji su čitale mnoge generacije.Kroz priču o životu djevojke Marijane, govori o odrastanju jedne generacije. Marijana potječe iz višeg sloja, školuje se za liječnicu, no ne zadržava se u miljeu u kojem je odrasla, već se kreće raznim dijelovima grada, ne bježeći niti od periferije. Ona je promiskuitetna, spava s bogatim muškarcima, živi posve neobuzdano. Obitelj doživljava kao lažnu, potrošenu licemjernu zajednicu u kojoj roditelji streme tek ugledu i moći.Glumac nam ne nudi nikakav sladunjavi kraj. Baš zbog toga što nije nimalo uljepšavao, već je brutalno razgolitio ljude i njihovo ponašanje, u situacijama koje su danas jednako žive kao i prije 40 godina, Zagrepčanka je roman koji će voljeti i nove generacije.Darija Žilić*Branislav Glumac hrvatski je književnik (pjesnik, prozaik, dramski pisac i likovni kritičar). Objavio je tridesetak knjiga. Prvim pjesmama javio se 1953. godine u Virovitičkom listu. Zastupljen je u antologijama proze i poezije. S Petrom Kepeskim preveo je prvu antologiju makedonske poezije na hrvatski jezik. Sačinio je i antologiju Moja prva ljubavna pjesma (od Krleže do Babića). Sav svoj radni vijek proveo je (i provodi) kao profesionalni književnik. Statusna knjiga unutar Glumčevog opusa i kultna knjiga recentne hrvatske proze je roman Zagrepčanka iz 1974. godine.Nevezanost za radni odnos omogućila mu je da se kreće u raznovrsnim umjetničkim društvima i sredinama: od svijeta glume, teatra i filma do važnih susreta i prijateljevanja sa slikarima i kiparima. Tako su nastale knjige Razgovori sa slikarima koje je vodio u ateljeima tematski vezani za procese likovnog stvaranja u vremenskom rasponu od najstarijih do mlađih generacija (Tartaglia, K. Hegedušić, Veža, Lovrenčić, Šebalj, Vaništa, Murtić, Reiser, Dogan, Seder, Koydl, Biffel, Hoti, Šiško, Lončar) i Sjećanja na ljude (dvije knjige) književnike od Krleže, Cesarića, Tadijanovića, Krkleca, Božića, Šegedina, Matkovića, Kaleba, Desnicu, Dizdara, Slamniga, Šoljana, V. Parun, Kuzmanovića, Pupačića do Severa, glumce i redatelje od Gavelle, Radojevića, Spajića, Golika, D. i J. Marušića, Grkovića, Cilića, Kutijara, Šovagovića, Ličine, Dracha pa do Kojadinovića, Oreškovića, Krnjajića, Buljana i mnogih drugih.Pojedina djela i tekstovi prevedena su mu na francuski, engleski, njemački, talijanski, ruski, slovenski, bugarski, slovački i albanski jezik. Svom zavičajnom gradu, Virovitici, poklonio je 100 umjetničkih djela hrvatskih slikara i 20 skulptura koje su sada izložene kao stalni postav u dvorcu Pejačević. Živi i radi u Zagrebu.

Zagrepcanka

Branislav Glumac
Zagrepčanka
*
Roman Zagrepčanka objavljen je davne 1974. i od tada je doživio čak 12 izdanja. Vrlo brzo stekao je status kultnog romana koji je obilježio jedno vrijeme, ali to je roman koji su čitale mnoge generacije.
Kroz priču o životu djevojke Marijane, govori o odrastanju jedne generacije. Marijana potječe iz višeg sloja, školuje se za liječnicu, no ne zadržava se u miljeu u kojem je odrasla, već se kreće raznim dijelovima grada, ne bježeći niti od periferije. Ona je promiskuitetna, spava s bogatim muškarcima, živi posve neobuzdano. Obitelj doživljava kao lažnu, potrošenu licemjernu zajednicu u kojoj roditelji streme tek ugledu i moći.
Glumac nam ne nudi nikakav sladunjavi kraj. Baš zbog toga što nije nimalo uljepšavao, već je brutalno razgolitio ljude i njihovo ponašanje, u situacijama koje su danas jednako žive kao i prije 40 godina, Zagrepčanka je roman koji će voljeti i nove generacije.
Darija Žilić
*
Branislav Glumac hrvatski je književnik (pjesnik, prozaik, dramski pisac i likovni kritičar). Objavio je tridesetak knjiga. Prvim pjesmama javio se 1953. godine u Virovitičkom listu. Zastupljen je u antologijama proze i poezije. S Petrom Kepeskim preveo je prvu antologiju makedonske poezije na hrvatski jezik. Sačinio je i antologiju Moja prva ljubavna pjesma (od Krleže do Babića). Sav svoj radni vijek proveo je (i provodi) kao profesionalni književnik. Statusna knjiga unutar Glumčevog opusa i kultna knjiga recentne hrvatske proze je roman Zagrepčanka iz 1974. godine.
Nevezanost za radni odnos omogućila mu je da se kreće u raznovrsnim umjetničkim društvima i sredinama: od svijeta glume, teatra i filma do važnih susreta i prijateljevanja sa slikarima i kiparima. Tako su nastale knjige Razgovori sa slikarima koje je vodio u ateljeima tematski vezani za procese likovnog stvaranja u vremenskom rasponu od najstarijih do mlađih generacija (Tartaglia, K. Hegedušić, Veža, Lovrenčić, Šebalj, Vaništa, Murtić, Reiser, Dogan, Seder, Koydl, Biffel, Hoti, Šiško, Lončar) i Sjećanja na ljude (dvije knjige) književnike od Krleže, Cesarića, Tadijanovića, Krkleca, Božića, Šegedina, Matkovića, Kaleba, Desnicu, Dizdara, Slamniga, Šoljana, V. Parun, Kuzmanovića, Pupačića do Severa, glumce i redatelje od Gavelle, Radojevića, Spajića, Golika, D. i J. Marušića, Grkovića, Cilića, Kutijara, Šovagovića, Ličine, Dracha pa do Kojadinovića, Oreškovića, Krnjajića, Buljana i mnogih drugih.
Pojedina djela i tekstovi prevedena su mu na francuski, engleski, njemački, talijanski, ruski, slovenski, bugarski, slovački i albanski jezik. Svom zavičajnom gradu, Virovitici, poklonio je 100 umjetničkih djela hrvatskih slikara i 20 skulptura koje su sada izložene kao stalni postav u dvorcu Pejačević. Živi i radi u Zagrebu.


Zagrepčanka

Alfons DodeTartarinova trilogijaTartarin TaraskonacTartarin na AlpamaTaraskonska lukaDode je rođen u Nimu, u Landoku 1840 godine. U detinjstvu su ga roditelji, zbog slabog zdravlja, poslali na selo, gde je naučio provansalski jezik i naslušao se provansalskih legendi. Porodica mu se preselila u Lion 1849. gde je Dode išao u gimnaziju. U Pariz je otišao 1857 godine. Prva dela bila su mu zbirka pesama Ljubavnice i autobiografski spis Mališan. Ozbiljno bolestan, otputovao je na jug Francuske 1861. godine, a potom u Alžir. Godine 1863. otputovao je na Korziku, a malo kasnije je boravio kod svojih rođaka u zamku Montoban. Sva ova putovanja su važna jer će biti izvor utisaka za njegova dela Pisma iz mog mlina (1860), koja su ga učinila slavnim, i za romane o Jugu, od kojih je najčuvenija triologija o Tartarenu Taraskoncu. Tu je stvorio besmrtan tip južnjaka, hvalisavog dobričine, koji je pomalo i Don Kihot i Sančo Pansa. Zatim slede brojni romani: Fromon Mlađi i Risler stariji (1874), Žak (1876), Nabob (1887), Kraljevi u izgnanstvu (1879), Numa Rumestan (1881), Jevanđelist (1883), Safo (1884), Besmrtnik (1888). Tu su i mnoge knjige pripovedaka i drama Arlezijanka (1872). Umro je 1897. godine.

Tartarinova trilogija

Alfons Dode
Tartarinova trilogija
Tartarin Taraskonac
Tartarin na Alpama
Taraskonska luka
Dode je rođen u Nimu, u Landoku 1840 godine. U detinjstvu su ga roditelji, zbog slabog zdravlja, poslali na selo, gde je naučio provansalski jezik i naslušao se provansalskih legendi. Porodica mu se preselila u Lion 1849. gde je Dode išao u gimnaziju. U Pariz je otišao 1857 godine. Prva dela bila su mu zbirka pesama Ljubavnice i autobiografski spis Mališan. Ozbiljno bolestan, otputovao je na jug Francuske 1861. godine, a potom u Alžir. Godine 1863. otputovao je na Korziku, a malo kasnije je boravio kod svojih rođaka u zamku Montoban. Sva ova putovanja su važna jer će biti izvor utisaka za njegova dela Pisma iz mog mlina (1860), koja su ga učinila slavnim, i za romane o Jugu, od kojih je najčuvenija triologija o Tartarenu Taraskoncu. Tu je stvorio besmrtan tip južnjaka, hvalisavog dobričine, koji je pomalo i Don Kihot i Sančo Pansa. Zatim slede brojni romani: Fromon Mlađi i Risler stariji (1874), Žak (1876), Nabob (1887), Kraljevi u izgnanstvu (1879), Numa Rumestan (1881), Jevanđelist (1883), Safo (1884), Besmrtnik (1888). Tu su i mnoge knjige pripovedaka i drama Arlezijanka (1872). Umro je 1897. godine.


Alfons Dode
Tartarinova trilogija
Tartarin Taraskonac
Tartarin na Alpama
Taraskonska luka

Sotheby's catalog 2007, London july 2007English literature, history, children's books and illustrationsEngleska književnost, istorija, knjige za decu i ilustracije.

Sotheby's catalog 2007

Sotheby's catalog 2007, London july 2007
English literature, history, children's books and illustrations
Engleska književnost, istorija, knjige za decu i ilustracije.


Sjetva u svemiru

Erich von Daniken

Možda vam se svidi

Crna Gora i Boka Kotorska

ANCIENT RUINS and ARCHAEOLOGY

Vreme zlih pastrmki

Deca Arakisa I-II

Zagrepčanka